നന്ദി - ഈ രാത്രിക്ക്

മഴ വെള്ളം കുതിച്ചൊഴുകുകയാണ്  ആ ഇടവഴിയിലൂടെ...
നുരയും പതയും വന്നു തിരക്കി കൂട്ടി 
വഴിയിൽ  കിടന്ന കോലും ഇലയും എല്ലാം 
കൂടെ പോവുന്നുണ്ട് ...
തിരക്കിട്ടോടുന്ന ഈ പോക്ക് 
ബസ്സിൽ സീറ്റിനു വേണ്ടി 
ഓടാറുള്ള കാഴ്ചക്ക് സാമ്യം 
ഒറ്റ വ്യത്യാസം -
ബസ്സ്‌ യാത്രയ്ക്കൊരു ലക്ഷ്യമുണ്ട് 
മഴചോലയിൽ ആണെങ്കിലോ ?
കൂടെ പോവുന്നഒന്നിനും അറിയില്ല 
എവിടേക്കാ  പോവുന്നെ എന്ന്...
എവിടെയെങ്കിലും കുടുങ്ങാം,-
ചിലപ്പോ ലക്‌ഷ്യം കാണാം 
അല്ലെങ്കിൽ ,
ഒരു അന്തമില്ലാത്ത ഓടിപാച്ചിൽ !!!

അതെ, ഒരു അന്തവുമില്ല -
സ്വപ്നങ്ങള്ക്കും യാഥർത്യങ്ങൾക്കും 
മഴക്കും 
ഈ എഴുത്തിനും..
സത്യം !!!

മഴ- ചില ഓർമപ്പെടുതലുകൾ ആണ്‌ 
നേർത്ത നനവുള്ള, കുളിര് കോരിക്കുന്ന ,
ചിലപ്പോ നൊമ്പരപെടുത്തുന്ന 
ചില നിമിഷങ്ങളുടെ ,
അല്ലെങ്കിൽ ചില തിരിച്ചറിവകളുടെ
ഒരു ഓർമ പെടുത്തൽ..

ഇപ്പൊ പെയ്യുന്ന ഈ മഴക്ക് ,
ഈ രാത്രിക്ക്...
നന്ദി...

ദൂരെ കാണുന്ന ചിലത്

ദൂരെ കാണുന്ന പച്ചയത്രയും 
കുന്നുകളാണ് പോലും 
ആ കുന്നുകളിലത്രയും 
വലിയ മരങ്ങളും 
കുഞ്ഞു പുല്‍നാമ്പുകളും  ആണത്രെ-
അങ്ങനെയാണെങ്കില്‍ 
ആ കുന്നിന്റെ മുകളില്‍ 
കയറിയാല്‍ എങ്ങനെ ആകാശം 
തൊടാന്‍ പറ്റും ?
അതിന്റെ മുകളില്‍ പിന്നെയും കുന്നുകളും 
മരങ്ങളും പുല്ലുകളും മാത്രമല്ലെ?
ഒരു തുടര്‍ച്ചയായ് 
പച്ച അങ്ങനെ പരന്നു കിടക്കുന്നു.

ഒരു യാത്ര

ഒരു വഴിയുടെ മദ്ധ്യേ

രണ്ടു നിഴലുകളായ്

പിരിഞ്ഞു നാം

രണ്ടായി  തിരിഞ്ഞങ്ങു

തനിയെ നടന്നു പോയ്‌ -


ആ വഴിയുടെ അറ്റത്തെവിടെയോ

എന്തോ കാത്തു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍

വന്നു ചേര്‍ന്നൊരു നിഴല്‍

അതാരുടെതായിരുന്നു ...?


കത്തി വന്നൊരു മിന്നല്‍

മുന്നില്‍ തെളിച്ചു തന്നത്

പാതി വഴിക്കിട്ടു പോയ ആ യാത്രയേയും

ഒരു പുതിയ വഴിയെയുമായിരുന്നു...


യാത്ര തുടരുന്നു...

ഇനിയുമൊരുപാടു മിന്നലുകള്‍ വരുമായിരിക്കും

വഴിയിടറി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍

വഴി തെളിക്കുവാന്‍ ...

ഏകാന്തം

പറയാന്‍ ഉള്ളതല്ല പറഞ്ഞു പോയത് -

കേള്‍ക്കാന്‍ ഉള്ളതെല്ലാം കേള്‍ക്കാന്‍ നിന്നതുമില്ല.

വല്ലാത്തൊരു ഭാരം കനത്തു നില്‍ക്കുന്നു.

ഓടി പോകണം എനിക്ക്-

ഈ ഇരുട്ടില്‍ ഒളിച്ചിരിക്കണം .

ആരുമില്ലാതെ...

ആരോടും മിണ്ടാതെ...

ഒന്നും കേള്‍ക്കാതെ...

ഒറ്റക്കിരിക്കണം.

നേര്‍ത്തൊരു കാറ്റ് വന്നൊന്നു തഴുകിപോയോ ?

വല്ലാത്ത തണുപ്പ് വന്ന് 

എന്നെ മൂടിതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

അവിടെ ,

ആരെങ്കിലും ആര്‍ത്തു കരയുന്നുണ്ടോ ..?

കാറ്റാടിക്കഥ

അന്നു വിടര്‍ന്ന  ഓരോ പൂവിനും
പുതിയോരോ കഥകള്‍ പറയാനുണ്ടായിരുന്നു.
ആ ഓരോ കഥകളിലും
പിന്നെയോരുപാട്  ഉപകഥകളും.

കഥകളും ഉപകഥകളും
പിന്നെയിത്തിരി നുണ കഥകളും,
കടങ്കഥകളും
അതിനുത്തരങ്ങളും
മറുചോദ്യങ്ങളും
തമ്മില്‍ പറഞ്ഞും കലഹിച്ചും
കാറ്റാടിക്കഥകള്‍
കാറ്റില്‍ പറത്തിയും
നേരം കളഞ്ഞൊരു കാലം.

ഇന്ന് , ഈ പഴയ ചെടിച്ചട്ടിയില്‍
പുതിയ പൂവിന്റെ അരികത്തു
മറ്റൊരു കഥയ്ക്കായ്‌
കാതോര്ത്തിരികുമ്പോള്‍
അലറി വന്നൊരു കാറ്റ് -
പറിച്ചു കളഞ്ഞത്
പറന്നു പഴകിയ
എന്റെ ചിറകുകളെ മാത്രമല്ല-

ഒരു പുതു പിറവിയുടെ സ്വപ്നങ്ങളെയും
അത് പറയാന്‍ ബാക്കി വെച്ച
കുറെ കഥകളെയും.

വീട്

ഒരു വീട് പണിയണം -

ആ വീടിനു  

കതകുകള്‍ ഇല്ലാത്ത ജനാലകള്‍ വേണം 

കാറ്റും ശബ്ദവും കയറി വരാന്‍

ചുറ്റിലും പച്ച പുല്ലുകള്‍ വേണം .

അവിടെ തുമ്പികളും പൂമ്പാറ്റകളും 

പറന്നു നടക്കണം.

കുറെ  മരങ്ങളും 

മതില്‍ വരമ്പുകള്‍ 

ഇല്ലാത്തൊരു മുറ്റവും 

രാത്രിയില്‍ ചീവിടുകള്‍ കരയണം

മഴ ആര്‍ത്തു  പെയ്യുമ്പോള്‍ -

ശീതലായ് മഴത്തുള്ളികള്‍ 

ഈ ജനാലയിലൂടെ വീശി  വരണം

ആ മഴയില്‍ ചേര്‍ന്നലിഞ്ഞു 

എനിക്കുറങ്ങണം .

കറുപ്പ്.

ഒരു ബ്ലാക്ക്‌ ആന്‍ഡ്‌ വൈറ്റ് ചിത്രം

വരയ്ക്കാന്‍ ഇരുന്നതാണ് .

മഴ പെയ്ത നാട്ടു വഴിയാണ് ഫ്രെയ്മില്‍-

നനഞ്ഞു കുതിര്‍ന്ന ഇലകള്‍

പച്ചയുടെ ഭംഗി കൂട്ടുന്നുണ്ട്.

ഇതൊരു കളര്‍ ചിത്രം

അല്ലാത്തതുകൊണ്ട് 

പച്ചയ്ക്ക് പകരം കറുപ്പ് .

വെള്ളം ചാലിച്ചു ലൈറ്റ് ആക്കിയെടുത്ത 

കറുപ്പാണ് 

വെള്ളത്തുള്ളികള്‍.

ബ്ലാക്ക്‌ ആന്‍ഡ്‌ വൈറ്റ്  ടയില്സിനു

തിളക്കം കൂടിയിട്ടുണ്ട്.

ഒപ്പിയെടുകുകയായിരുന്നു

ഈ പച്ചയും കറുപ്പും വെളുപ്പും എല്ലാം

കറുപ്പിന്റെ ഷയ്ടുകളില്‍.

ആരുടെയോ കോള്‍ വന്നു

പോയി തിരിച്ചെത്തിയപ്പോഴേക്കും

ഈ കാന്‍വാസിലാകെ 

കറുപ്പ്  പരന്നു

പോയിരുന്നു...

ഇപ്പൊ കറുപ്പ് മാത്രം.

വീണ്ടുമൊരു ബ്ളോഗ് ...

വളരെ നാളുകള്‍ക്ക് ശേഷം വീണ്ടുമൊരു ശ്രമം...

പലപ്പോഴും പകുതി വരെ എഴുതി വെച്ച പലതും മുഴുവനുമായി മായ്ച്ചു  സിസ്റ്റം ലോഗൌട്ട് ചെയ്തു കിടന്നുറങ്ങുകയാണ് പതിവ്...

ഇതും അതാവുമോ എന്ന് കണ്ടറിയണം...

വഴിലെപ്പോഴോക്കെയോ കിട്ടിയ വരികളും വാക്കുകളും ചിത്രങ്ങളെല്ലാം മറന്ന പോലെ...

ഇരുട്ട് പിടിച്ചതാണോ അതോ ഓര്‍മ്മകള്‍ പൊടിപിടിച്ചു പോയതാണോ...? അറിയില്ല...

ഈ തണുത്ത കാറ്റിനും ആകാശത്തിനും മേഘങ്ങള്ക്കുമെല്ലാം ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗി തോന്നുന്നു...

ഇവിടെ ഇപ്പൊ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ , എന്റെ ആ ചെറിയ കാന്‍വാസും പൊട്ടിയ ക്രയോന്‍സ് പെന്‍സിലുകളും പഴയ ഡയറിയും എനിക്ക് തിരിച്ചു വേണം എന്ന് തോന്നുന്നു... 

എന്തൊക്കെയോ നേടാന്‍ എങ്ങോട്ടൊക്കെയോ പോകുന്നു...ഇതൊരു വേഗത കൂടിയ  ലോകം ആണ്... അതിന്ടെ  ഇടയില്‍ കാലിടറാതെ പോകതെയിരിക്കാന്‍ ഇങ്ങനെ ചില തണല്‍ മരങ്ങളും വേണം.. വെട്ടി  നിരത്തിയ മരങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ പേരിനെങ്കിലും രണ്ടു മരങ്ങളുന്ടെങ്കില്‍ അതായാലും മതി ...

ഈ പാഞ്ഞു പോകുന്ന കൂട്ടത്തിനിടയില് നിന്നും കുറച്ചു നേരം ഞാനിവിടെ ഇരിക്കട്ടെ...

ഈ രാത്രി ഇവിടെ തീര്‍ന്നു തുടങ്ങുകയായി...

ഉറക്കം-- ഒരു നേര്‍ത്ത വരമ്പാണ്‌ ... സ്വപ്നങ്ങളുടെയും യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളുടെയും ഇടയിലുള്ള നേര്‍ത്തൊരു വരമ്പ് ...   

ഉറങ്ങാന്‍ പോകുകയാണ്  ... പുതു പ്രതീക്ഷയുടെ പുതിയൊരു പുലരിയ്ക്ക് വേണ്ടി...

ശുഭരാത്രി.... 

ഈ ലോകം എത്ര സുന്ദരം....

എന്‍റെ ലോകം വ്യത്യസ്തമാണ് -ആകാശത്ത് പറന്നു കളിക്കാന്‍ മത്സ്യ കന്യകകള്‍ ഉണ്ട്-

കടലിന്‍റെ ആഴങ്ങളില്‍ മുങ്ങി താഴാന്‍ കു‌ടെ മേഘങ്ങള്‍ ഉണ്ട്-

നോക്കു,എന്‍റെ ലോകം വിചിത്രമാണ്....

എവിടെയോ വായിച്ചു മനസ്സില്‍ മായാതെ കിടന്ന വരികളാണിത്...

വായിച്ചതാണോ എന്ന് പോലും എനിക്കുറപ്പില്ല...

മനസ്സില്‍ വന്ന വരികള്‍ - അതിവിടെ കുറിക്കുന്നു... ഒന്നും കുറിക്കാതെ കടന്നു പോകാന്‍ കഴിയില്ല..

കാരണം ഞാനീ ലോകത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നു....

sometimes,the world of imagination is far better than world of realities...!!!

"തുമ്പി നക്ഷത്രം "

മഴയൊന്നൊഴിഞ്ഞ സമയം ആണ്. വെള്ളം പിടിക്കാന്‍ വെച്ച ബക്കറ്റിലേക്ക് അവസനത്തെ തുള്ളിയും വീണു.മാറി മാറി വരുന്ന ഓളങ്ങള്‍ എണ്ണി മടുത്തു ഉണ്ണിക്ക്.ബക്കറ്റും നിറഞ്ഞു തുളുമ്പാന്‍ തുടങ്ങി.

അവിടെയിവിടെയായി കാലം തെറ്റി പൂത്ത തുമ്പപ്പൂവിലും മുക്കുറ്റിയിലും ഒരു തുമ്പി പാറികളിക്കുന്നുണ്ടല്ലൊ!
പതിയെ,നനഞ്ഞ മണ്ണില്‍ കുഞ്ഞിക്കാല്‍ പതിച്ച് ഉണ്ണി തുമ്പിയെ പിടിക്കാന്‍ നോക്കുമ്പോള്‍, "അരുതുണ്ണീ,പാവം ണ്ട്.." ,അമ്മ പറഞ്ഞു.ഉണ്ണിയുണ്ടൊ കേള്‍ക്കുന്നു. പമ്മി പമ്മി ചിറകു പിടിച്ച് കല്ലെടുപ്പിക്കാ ഉണ്ണി.
വലിയ കരിങ്കല്ലില്‍ അള്ളിപിടിച്ച് തുമ്പി കഷ്ടപെടുകയാണ്.പാവം അതിനു പൊക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല.ഉണ്ണിക്കു ദേഷ്യം വന്നു.
"ഈ തുമ്പിയെന്താ കല്ലെടുക്കാത്തെ-"

അവന്‍ അതിന്റെ ചിറകുപിടിച്ചു ഞെരിച്ചു. ചിറകറ്റ തുമ്പി പിടഞ്ഞു വീണു.
ഉണ്ണി ഇപ്പൊ ശരിക്കും പേടിച്ചു. മച്ചിന്റെ മുന്‍പില്‍ നാമം ചൊല്ലി ഇരിക്കുന്ന മുത്തശ്ശിയോട് അവന്‍ ചൊദിച്ചു:
"മരിച്ചാ മുത്തശ്ശീ എല്ലം നക്ഷത്രങ്ങള്‍ ആവ്വോ ?"

"ഉവ്വല്ലോ, രാത്രി നമുക്ക് കാണാലോ..."
പിന്നെയും മുത്തശ്ശി എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട് .അവന്‍ എണീറ്റു പോന്നു.


അന്നു രാത്രി, ആ ഇടനാഴിയിലെ കിളിവാതിലിനപ്പുറം കറുത്ത ആകാശവും മിന്നുന്ന മിന്നാമിന്നികളേയും നോക്കി തൂണും ചാരി ഇരിക്കുമ്പോള്‍ അവന്‍ മെല്ലെ ചോദിച്ചു: "അതിലേതാ തുമ്പി നക്ഷത്രം ..?

കാഴ്ച്ചയ്ക്കപ്പുറം ...

കാലം മായ്ക്കാത്ത മുറിപ്പാടുകളെ ഒരു വലിയ ഭാണ്ഡക്കെട്ടിലാക്കി അതിനു മേലെ ഒരു കഷ്ണം കയറു കൊണ്ടു കെട്ടി വലിച്ചു തള്ളപ്പെട്ട കുറെ കെട്ടുകള്‍ ആണിവര്‍ .പഴുത്തു തുടങ്ങിയ വ്രണങ്ങളില്‍ ആറ്ക്കുന്ന ഈച്ചകളെ പോലും ആട്ടിമാറ്റാന്‍ പോലും ആവാത്ത വിധം ചങ്ങലക്കിട്ട കുറെ പാവം മൃതങ്ങള്‍ .


ഏറെ നേരവും വിദൂരതയിലേക്കു കണ്ണും നട്ട് ഇരിക്കുന്ന കുറെ രൂപങ്ങള്‍ .തികച്ചും യാദൃശ്ച്ചികമായാണു ആ വൃദ്ധ സദനം എന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടത് .കോഴിക്കോട്ടു നിന്നും വരുമ്പോള്‍ റോഡു പണി കാരണം ബ്ലോക്കായപ്പോള്‍ ബസ് മറ്റൊരു വഴിയിലൂടെ തിരിഞ്ഞു.തികച്ചും അപരിചിതമായ , കേട്ടൊരുപാട് സുപരിചിതമായ ആ വഴികളിലൂടെ, ഒരു ഇടുങ്ങിയ റോഡിലൂടെ ആ ബസ് പാഞ്ഞു പോവുക ആയിരുന്നു.പെടി ബസ് സ്റ്റോപ്പുകളും അതിനു സമീപം ഉള്ള പെട്ടിപ്പീടികകളും എല്ലാമിങ്ങനെ കാഴ്ച്ചയില്‍ തെളിഞ്ഞും മങ്ങിയും പോകുന്നതിനിടയില്‍ ,തീര്ത്തും അപ്രതീക്ഷിതമായി ഞാന്‍ അതു കണ്ടു. വൃ ദ്ധസദനം .വായിക്കുമ്പോള്‍ നിങ്ങള്ക്കു തൊന്നാം ഇതിലെന്താ ഇത്ര അദ്ഭുതപ്പെടാന്‍ എന്നു അല്ലെ.ഉണ്ട് .കാരണം ഞാന്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല എന്റെ നാട്ടില്‍ ഈ സം ഭവം ഉണ്ടെന്ന്!
അടുത്തിരുന്ന എന്റെ ഫ്രണ്ടിനോടു ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു.നമ്മുടെ നാട്ടിലും ഉണ്ടൊ? അതു കൊണ്ടാവാം പിന്നെ ആകെ ഒരു അസ്വസ്തത അനുഭവപ്പെട്ടു.കാഴ്ചചയിലെ ജീര്‍ണത ഉള്ളിലേക്കും മെല്ലെ വ്യാപിച്ചു തുടങ്ങി.

ഒരു മഴ ചാറ്റന്‍ കൊണ്ടാല്‍ വാല്സല്യത്തൊടെ ശകാരിക്കുന്ന അമ്മയുടേ മുഖം - പനി പിടിക്കുമ്പോള്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതു പോരാ എന്നു പറഞ്ഞ് അമ്മയെ ചീത്ത പറയുന്ന അച്ഛന്റെ മുഖം - ഉള്ളിലൊരു വേദന അരിച്ചിറങ്ങി . അസുഖം വന്നു ഹോസ്റ്റലില്‍ നില്ക്കുമ്പോഴാണു അമ്മയുടെ 'വില' മനസ്സിലാവുന്നത് .ചുമച്ചു ചുമച്ചു വയ്യാതാവുമ്പ്പോള്‍ കറ്പ്പൂരാദി ചൂറ്ന്നം എടുത്തു തരാന്‍ അവിടെ അമ്മ ഇല്ലല്ലൊ. കൂടെ കിടക്കുന്ന കൂട്ടുകാരിക്ക് ചുമ കേട്ട് ഉറങ്ങാന്‍ പറ്റിയില്ലെങ്കിലോ കരുതി ആ രാത്രിയില്‍ ലൈറ്റിടാതെ അലമാരിയില്‍ വെച്ച കറ്പ്പൂരാദി ചൂര്ണ്ണം എടുത്തു കഴിക്കുമ്പോള്‍ കണ്ണില്‍ പൊടി വീണെന്നു തോന്നുന്നു.വെള്ളം പൊടിഞ്ഞു..! ഉള്ളില്‍ ഒരു പിടച്ചില്‍ ബാക്കി വെച്ച് ആ രാത്രി ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍ അന്നെനിക്കു വല്ലാതെ തണുത്തിരുന്നു!

പിറ്റേന്നു കുളി കഴിഞ്ഞു റൂമില്‍ ഇരിക്കുമ്പോളാണു അമ്മയുടെ ഫോണ്‍ കോള്‍ വരുന്നത്.
"ഇന്നലെ ഉറങ്ങിയില്ലെ, അസുഖം കുറവില്ലെ, നിനക്കു വെഷമമൊന്നുമില്ലല്ലൊ?...,"പതിവു പോലെ ആശങ്കയോടു കൂടിയ ചോദ്യങ്ങള്‍ ..
"ഒരു കുഴപ്പവുമില്ലമ്മെ.." പറയുമ്പോള്‍ ഉള്ളില്‍ കനത്തു നിന്നിരുന്ന ആ മഞ്ഞ് ഉരുകാന്‍ തുടങ്ങിയോ?
"എന്നാല്‍ വൈകീട്ടു വിളീക്കാം . ബസ് വന്നു. ഭക്ഷണം കഴിക്ക് പോയീട്ട്." എന്നു പറഞ്ഞ് അമ്മ വെച്ചു.

ഇതാണു അമ്മ.എന്തുണ്ടായാലും അമ്മയ്ക്കു മനസ്സിലാവും .വല്ലാത്തൊരു കാന്തിക ശക്തിയാ ആ വാക്കിനു.മക്കളുടെ ഉള്ളു പിടഞ്ഞാല്‍ അമ്മ അതു അപ്പൊ അറിയും ..

"എടപ്പാള്‍ ഇറങ്ങേണ്ടവര്‍ ഇവിടെ ഇറങ്ങിക്കൊ..."
കണ്ടക്റ്റര്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു..

അവിടെ ഇറങ്ങി റോഡ് മുറിച്ചു കടന്നു മാറി കേറാനുള്ള ബസ്സു നോക്കി പോകുമ്പോള്‍ എന്റെ ഫോണില്‍ അമ്മയുടെ നമ്ബര്‍ കറങ്ങി.
""അമ്മേ ഞാന്‍ എടപ്പാള്‍ എത്തി ട്ടൊ, ഇപ്പൊ വരാം ...!"

ഒരു വൃ ദ്ധസദനം എന്നെ എന്തൊക്കെയോ മനസ്സിലാക്കിപ്പിച്ചു. പറഞ്ഞു തരാന്‍ വയ്യാത്ത ഏതൊക്കെയോ അറ്ത്ഥലങ്ങളിലേക്ക് എന്നെ കൊന്ടുപോയി.ഇതു പോലെ മക്കളെ സ്നേഹിച്ച അച്ഛനമ്മമാര്‍ അല്ലെ അവിടെയും .എന്റെ അമ്മ ,അച്ഛന്‍ ,-ഇല്ല എനിക്കു സങ്കല്പ്പിക്കാനാവില്ല.ആരാരുമില്ലാതെ അനാഥരാവാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ടവര്‍ അല്ല ഇവര്‍ .

ഈ ലോകത്തെ എല്ലാ അച്ഛനമ്മമാര്‍ക്കുംവേണ്ടി...

ഞാന്‍ കണ്ട സ്വപ്നം....!

ആരും കളിയാക്കില്ലെങ്കില്‍ ഞാനൊരു കാര്യം പറയാം...
അല്ല അങ്ങനെ പറ്യാന്‍ കാരണവുമുണ്ടേ...ഞാനിതു പറഞ്ഞവരുടെ reaction മൊത്തം അങ്ങനെ ആയിരുന്നു....പലരും എന്നെ തെറ്റിദ്ധരിക്കുക വരെ ചെയ്തു...
സംഭവം അത്ര വലുതൊന്നും അല്ല....ഒരു സ്വപ്നം ആണു ഹേതു...
എല്ലാവരും സ്വപ്നം കാണാറില്ലേ....
ഉണ്ട്...
എന്നാല്‍ ഞാനിന്നേ വരെ ഒരു സ്വപ്നത്തിലും ഒരു ചിത്രവും കണ്ടിട്ടില്ല...എന്നു വെച്ചാല്‍ ഒന്നിലും visuals ഇല്ല...
എന്നാല്‍ ഞാനെല്ലാം അറിയാറുണ്ട്...പക്ഷെ കാണാറില്ല ഒന്നും...അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോള്‍....
ഇപ്പൊ ഒന്നും അല്ല....,ഞങ്ങളുടെ +2 board exam ന്റെ തലേ ദിവസം...maths ഉം നോക്കി വട്ടായി കിടന്നുറങ്ങിയതാ...
ഞാന്‍ പറയട്ടെ...
ഞാന്‍ ശരിക്കും കണ്ടു....
രണ്ടു differential equations suicide ചെയ്യാന്‍ പോവുന്നു....
ഞാന്‍ ശരിക്കും ഞെട്ടി...പിന്നെ ഞാന്‍ കണക്കു കൂട്ടാന്‍ തുടങ്ങി,എങനെ solve ചെയ്താലാ ഇവരു suicide ചെയ്യാ എന്ന്...പക്ഷെ എങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്തു നോക്കീട്ടും അവരു cancel ആവുന്നില്ല...
ശരിക്കും മഞ്ഞയും ചുവപ്പും കറുപ്പ് background-ല്‍ ഉള്ള equations...
ഞാണ്‍ ശരിക്കും കണ്ടതാ...
ഞാനിതു എന്റെ ഒരു friend ന്റെ അടുത്തുപറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവളും ബാക്കി എല്ലാ ഫ്രണ്ട്സും കൂടി എന്നെ കളിയാക്കി...
ഞാനെന്റെ ജീവിതത്തില്‍ അദ്യം ‘കണ്ട’ സ്വപ്നമാ ഇത്...
ആരെങ്കിലും വിശ്വസിക്കോ....!

വീണ്ടും ഒരു തിരിഞ്ഞു നോട്ടം....

ഒരു ഒന്നൊന്നര വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം വീണ്ടും ഒരു ബ്ലോഗ്ഗിങ്ങ്...
എന്തൊക്കെയോ കാരണങ്ങള്‍ കൊണ്ടു നിന്നു പോയ ഒരു ശീലം...
കോളേജില്‍ ക്ലാസുകളുടെ ബഹളത്തില്‍,ലാബില്‍ experiments ചെയ്തു തീര്‍ക്കാനുള്ള തത്രപ്പടില്‍ ഒന്നും കയറി വരാത്ത ഒരു തോന്നല്‍ ഈ സെമെസ്റ്റെര്‍ എക്സാമിന്റെ തലേദിവസം ഉറക്കം കളഞ്ഞു വന്നിരിക്കുന്നതിന്റെ ലോജിക്കാ പിടികിട്ടാത്തത്...

എന്തു കൊണ്ടൊക്കെയോ വാക്കുകളും വിചാരിച്ച പോലെയങ്ങു വരുന്നില്ല...ഒരുപാടെന്തൊക്കെയോ പറയാന്‍ ഒരുങ്ങി വന്ന് ഒന്നും പറയാതെ തിരിച്ചു പോവ്വാ ഇപ്പൊ...
വീണ്ടും സിലബസ്സിന്റെ കനത്തിലേക്ക്...

എങ്കിലും ഞാനിനിയും വരും,ഈ വഴികളിലേക്ക്...
നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയി എന്നു കരുതിയ പലതും ഈ വഴികളില്‍ നിന്നെനിക്കു കിട്ടിയാലോ....

മരം പെയ്യുമ്പോള്‍...

പാതി ചാരിയ
ജാലക വാതിലിലൂടെ
പെയ്തു തീര്‍ന്ന്
പിണങ്ങി പോയ മഴ.

ഓര്‍ത്തുവെക്കാന്‍
കാത്തിരിപ്പിന്റെ നോവ്
മാത്രം കൂട്ടിനെത്തി.

കുളിരുള്ള കാറ്റ്
വീശുമ്പോള്‍
പണ്ടെങ്ങോ പിണങ്ങി
പോയ മഴയെ പോലെ
കാറ്റാടി മരം
മെല്ലെ പെയ്തൊഴിഞ്ഞു

പിന്നേയും...
വേദനകളെ മാത്രംതാലോലിച്
വെറുതെ ആ-
ഏകാന്തതയില്‍
അലിഞ്ഞു തീരുമ്പോള്‍...
മനസ്സിന്റെ
ഉള്‍നാളങ്ങളിലെവിടെയോ
കാത്തിരിപ്പിന്റെ
നേര്‍ത്ത വിങ്ങലായി
മഴ പിന്നെയും...

ഏതോ പഴയ
കാറ്റാടി മരത്തിന്റെ
ചില്ലകളിലൂടെ
പെയ്തൊഴിയുകയയിരുന്നു.

പറയാന്‍ മറന്നത്...

ഉത്തരമില്ലാത്ത
ചോദ്യങ്ങളുമായി
മഞ്ഞുതുള്ളിയില്‍തിളങ്ങുമാ
സൂര്യനെ നോക്കി
മുറ്റത്തെ
തിണ്ണമേലങ്ങിനെയിരിക്കവെ,
പതിയെ,
ഒഴുകിയെത്തിയ കാറ്റില്‍
എങ്ങോ,എവിടെയോ
കേട്ടുമറന്നവരികള്‍
പതിയെ ചികഞ്ഞെടുക്കവെ,
ആരും കാണാതെ,
ആരാരുമറിയാതെ,
അന്നു നീ
എന്തായിരുന്നു പറഞ്ഞത്?

ഇവിടേയും ഇങ്ങനെ...

പകലിന്റെ
ഇത്തിരിവെട്ടത്തില്‍
മഴവില്ലു വരച്ചവര്‍...
പോക്കുവെയിലിന്റെ
യാത്രാമൊഴിയില്‍
സംഗീതം നിറച്ചവര്‍...
രാത്രിയുടെ മൌനത്തില്‍
‍സുഗന്ധം പൊഴിച്ചവര്‍...
ഇന്നലെ വരെ
അവരങ്ങനെ ആയിരുന്നു...
ഇന്ന്,
പകലാവാന്‍
കൊതിക്കുന്ന രാത്രി...
കാഹളം മുഴക്കുന്ന
പോക്കുവെയില്‍...
എന്നിട്ടും,
തറവാട്ടിലെ
തെക്കെ അറയിലെ,
ഇത്തിരി വെട്ടത്തിലിരുന്ന്
ഒന്നുമറിയാതെ മുത്തശ്ശി
വീണ്ടും,വെറുതെ
പായാരമോതി.
ഇങ്ങനേയും
ഒരു കാലമോ,മുത്തശ്ശി?
കാഴ്ചക്കുമപ്പുറത്തെ
കാണാക്കനി തേടി-
ഇനിയും തീരാത്ത
നഷ്ടബോധത്തില്‍,
വെറുതെ വിഹരിക്കുമ്പോള്‍,
കണ്ണുനീരിന്റെ
നനവുമാത്രമവശേഷിക്കുന്ന
വെറുമൊരു
‘ഗെറ്റുഗെതര്‍’ മാത്രമാകുമോ,
ഈ ഓര്‍മകള്‍...

പുതുമ

താളുകള്‍ മറയുന്നു;
വേഗത്തില്‍!
ഓര്‍മകള്‍ മായുന്നു-
പതിയെ!
പിടയുന്നു കുരിശില്‍
ഇനിയും പ്രവാചകര്‍...

ചൊല്ലുന്നു ദ്രുതഗതിയില്‍
ഏറെയും ചൊല്ലുകള്‍...
ആരുമേ കേള്‍ക്കുന്നി-
ല്ലെന്നാരോ ഒരാള്‍
ഉച്ചത്തില്‍
ആ തിരക്കില്‍ നിന്നും
വിളിച്ചു കൂവി.
അതും-പക്ഷേ-
ആരും കേട്ടില്ല.

പുതുമയുടെ നിറവുകളില്‍
പുതുമയറിയാത്തവര്‍
പുതുവസന്തമായ്
പെയ്തൊഴിയുന്നുവോ?

മിണ്ടാതെ,പറയാതെ
പുതുമണ്‍ മണമോടെ
പുതുമതന്‍ നിറവിലേക്കൊരു
പുതുനാമ്പുകൂടി.

എന്തിന്?

എന്നും മത്സരമാണ്‍...
എവിടേയും കമ്പാറിസനുകളും...
ഒരുപാട് നുണകളും,
അതിലുപരി ‘ബഡായികളും’
സഹിക്കാന്‍് വയ്യ.
ഒരുതരം
കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളും.
എന്നും തോറ്റുകൊടുക്കണം,
എവിടേയും.
മതിയായി തുടങ്ങി,
ഇനിയും
എത്ര ദൂരം...
അറിയാത്ത വഴികളിലൂടെ
ഈ യാത്ര.
ഒന്നുമറിയാതെ,
ആരോടും മിണ്ടാതെ,
മെല്ലെ ഞാനൊന്നു
കരഞ്ഞോട്ടെ?

ഓ...യൂഫ്രട്ടീസ്

യൂ‍ഫ്രട്ടീസ് ഒഴുകുകയാണ്‍
സാന്ദ്ര മൌനമായ്
നിന്‍ മൌനത്തില്‍
ജ്വലിക്കും രോഷമോ?
യൂഫ്രട്ടീസ് ,നിന്റെ
തെളിനീരിനെന്തേ
ചോരയുടെ നിറം?
ഇന്നു നിന്‌ മൌനത്തില്‍
പകതിളക്കുന്ന
ഓളങ്ങളുണ്ടോ?
ചുടുകണ്ണുനീരുണ്ടോ?
ഇന്നു നീ കലങ്ങുമ്പോള്‍
നിന്നുള്ളില്
നിസ്സഹായതന്‍
മൌനമാണോ?
ആയിരത്തൊന്നു രാവിന്‌
സ്വരമാധുരി നഷ്ടപ്പെട്ട്
ടാങ്കിന്റെ ,ബോംബിന്റെ
ഗര്‍ജ്ജ്നത്താല്‌ വിറപൂണ്ട്
നീ ഒഴുകുമ്പോള്‌ അങ്ങു-
ദൂരത്തു ഞാന്‍
കേഴുന്നു നിന്‌
ദുറ്വിധിയോര്‍ത്ത്
എങ്കിലും,
ഞാനാശിക്കുന്നു നിന്‌
സാന്ദ്ര മൌനങ്ങളില്‌
സംഗീത മൊഴുകിടാന്
ശാന്തി നിറഞ്ഞിടാന് !

ഗുണപാഠം

ഉമ്മറ വാതിലില്‍
ആരെയോ കാത്ത്
വിജനമാം വീഥിയില്‍
മിഴികള്‍ പാകി
തനിച്ചിരിക്കവെ
മന്ദമാരുതന്റെ
കൂട്ടുകാരിയായി
ഒരു തുമ്പി പാറി വന്നു.
മെല്ലെ മെല്ലെഅതു പാടി:
"കാത്തിരിക്കലോ നിഷ്ഫലം
പ്രിയസഖി,
കാത്തിരിക്കാതിരിക്കലോ
നിഷ്ഫലം ,
നിരാശപ്പെടാതിരിക്കനൊരു വഴി
ഒന്നും കൊതിക്കാതിരിക്കുക;
എങ്കിലും കൊതിക്കുക"
ഒരു തുമ്പിതന്‍ കളിവാക്കെന്നു
നിനച്ചു ഞാന്‍
ചിരിച്ചുതള്ളിയവ
ഏറെ നേരം കാത്തുകാത്തിരുന്ന്
എന്‍ മിഴികള്‍ കടഞ്ഞുവെങ്കിലും
തുമ്പിതന്‍ കളിവാക്ക്
പാഴ്വാക്കല്ലെന്നു ഞാന്‍
വേദനയോടെ ഓര്ത്തുപോയി