"തുമ്പി നക്ഷത്രം "

മഴയൊന്നൊഴിഞ്ഞ സമയം ആണ്. വെള്ളം പിടിക്കാന്‍ വെച്ച ബക്കറ്റിലേക്ക് അവസനത്തെ തുള്ളിയും വീണു.മാറി മാറി വരുന്ന ഓളങ്ങള്‍ എണ്ണി മടുത്തു ഉണ്ണിക്ക്.ബക്കറ്റും നിറഞ്ഞു തുളുമ്പാന്‍ തുടങ്ങി.

അവിടെയിവിടെയായി കാലം തെറ്റി പൂത്ത തുമ്പപ്പൂവിലും മുക്കുറ്റിയിലും ഒരു തുമ്പി പാറികളിക്കുന്നുണ്ടല്ലൊ!
പതിയെ,നനഞ്ഞ മണ്ണില്‍ കുഞ്ഞിക്കാല്‍ പതിച്ച് ഉണ്ണി തുമ്പിയെ പിടിക്കാന്‍ നോക്കുമ്പോള്‍, "അരുതുണ്ണീ,പാവം ണ്ട്.." ,അമ്മ പറഞ്ഞു.ഉണ്ണിയുണ്ടൊ കേള്‍ക്കുന്നു. പമ്മി പമ്മി ചിറകു പിടിച്ച് കല്ലെടുപ്പിക്കാ ഉണ്ണി.
വലിയ കരിങ്കല്ലില്‍ അള്ളിപിടിച്ച് തുമ്പി കഷ്ടപെടുകയാണ്.പാവം അതിനു പൊക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല.ഉണ്ണിക്കു ദേഷ്യം വന്നു.
"ഈ തുമ്പിയെന്താ കല്ലെടുക്കാത്തെ-"

അവന്‍ അതിന്റെ ചിറകുപിടിച്ചു ഞെരിച്ചു. ചിറകറ്റ തുമ്പി പിടഞ്ഞു വീണു.
ഉണ്ണി ഇപ്പൊ ശരിക്കും പേടിച്ചു. മച്ചിന്റെ മുന്‍പില്‍ നാമം ചൊല്ലി ഇരിക്കുന്ന മുത്തശ്ശിയോട് അവന്‍ ചൊദിച്ചു:
"മരിച്ചാ മുത്തശ്ശീ എല്ലം നക്ഷത്രങ്ങള്‍ ആവ്വോ ?"

"ഉവ്വല്ലോ, രാത്രി നമുക്ക് കാണാലോ..."
പിന്നെയും മുത്തശ്ശി എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട് .അവന്‍ എണീറ്റു പോന്നു.


അന്നു രാത്രി, ആ ഇടനാഴിയിലെ കിളിവാതിലിനപ്പുറം കറുത്ത ആകാശവും മിന്നുന്ന മിന്നാമിന്നികളേയും നോക്കി തൂണും ചാരി ഇരിക്കുമ്പോള്‍ അവന്‍ മെല്ലെ ചോദിച്ചു: "അതിലേതാ തുമ്പി നക്ഷത്രം ..?

കാഴ്ച്ചയ്ക്കപ്പുറം ...

കാലം മായ്ക്കാത്ത മുറിപ്പാടുകളെ ഒരു വലിയ ഭാണ്ഡക്കെട്ടിലാക്കി അതിനു മേലെ ഒരു കഷ്ണം കയറു കൊണ്ടു കെട്ടി വലിച്ചു തള്ളപ്പെട്ട കുറെ കെട്ടുകള്‍ ആണിവര്‍ .പഴുത്തു തുടങ്ങിയ വ്രണങ്ങളില്‍ ആറ്ക്കുന്ന ഈച്ചകളെ പോലും ആട്ടിമാറ്റാന്‍ പോലും ആവാത്ത വിധം ചങ്ങലക്കിട്ട കുറെ പാവം മൃതങ്ങള്‍ .


ഏറെ നേരവും വിദൂരതയിലേക്കു കണ്ണും നട്ട് ഇരിക്കുന്ന കുറെ രൂപങ്ങള്‍ .തികച്ചും യാദൃശ്ച്ചികമായാണു ആ വൃദ്ധ സദനം എന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടത് .കോഴിക്കോട്ടു നിന്നും വരുമ്പോള്‍ റോഡു പണി കാരണം ബ്ലോക്കായപ്പോള്‍ ബസ് മറ്റൊരു വഴിയിലൂടെ തിരിഞ്ഞു.തികച്ചും അപരിചിതമായ , കേട്ടൊരുപാട് സുപരിചിതമായ ആ വഴികളിലൂടെ, ഒരു ഇടുങ്ങിയ റോഡിലൂടെ ആ ബസ് പാഞ്ഞു പോവുക ആയിരുന്നു.പെടി ബസ് സ്റ്റോപ്പുകളും അതിനു സമീപം ഉള്ള പെട്ടിപ്പീടികകളും എല്ലാമിങ്ങനെ കാഴ്ച്ചയില്‍ തെളിഞ്ഞും മങ്ങിയും പോകുന്നതിനിടയില്‍ ,തീര്ത്തും അപ്രതീക്ഷിതമായി ഞാന്‍ അതു കണ്ടു. വൃ ദ്ധസദനം .വായിക്കുമ്പോള്‍ നിങ്ങള്ക്കു തൊന്നാം ഇതിലെന്താ ഇത്ര അദ്ഭുതപ്പെടാന്‍ എന്നു അല്ലെ.ഉണ്ട് .കാരണം ഞാന്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല എന്റെ നാട്ടില്‍ ഈ സം ഭവം ഉണ്ടെന്ന്!
അടുത്തിരുന്ന എന്റെ ഫ്രണ്ടിനോടു ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു.നമ്മുടെ നാട്ടിലും ഉണ്ടൊ? അതു കൊണ്ടാവാം പിന്നെ ആകെ ഒരു അസ്വസ്തത അനുഭവപ്പെട്ടു.കാഴ്ചചയിലെ ജീര്‍ണത ഉള്ളിലേക്കും മെല്ലെ വ്യാപിച്ചു തുടങ്ങി.

ഒരു മഴ ചാറ്റന്‍ കൊണ്ടാല്‍ വാല്സല്യത്തൊടെ ശകാരിക്കുന്ന അമ്മയുടേ മുഖം - പനി പിടിക്കുമ്പോള്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതു പോരാ എന്നു പറഞ്ഞ് അമ്മയെ ചീത്ത പറയുന്ന അച്ഛന്റെ മുഖം - ഉള്ളിലൊരു വേദന അരിച്ചിറങ്ങി . അസുഖം വന്നു ഹോസ്റ്റലില്‍ നില്ക്കുമ്പോഴാണു അമ്മയുടെ 'വില' മനസ്സിലാവുന്നത് .ചുമച്ചു ചുമച്ചു വയ്യാതാവുമ്പ്പോള്‍ കറ്പ്പൂരാദി ചൂറ്ന്നം എടുത്തു തരാന്‍ അവിടെ അമ്മ ഇല്ലല്ലൊ. കൂടെ കിടക്കുന്ന കൂട്ടുകാരിക്ക് ചുമ കേട്ട് ഉറങ്ങാന്‍ പറ്റിയില്ലെങ്കിലോ കരുതി ആ രാത്രിയില്‍ ലൈറ്റിടാതെ അലമാരിയില്‍ വെച്ച കറ്പ്പൂരാദി ചൂര്ണ്ണം എടുത്തു കഴിക്കുമ്പോള്‍ കണ്ണില്‍ പൊടി വീണെന്നു തോന്നുന്നു.വെള്ളം പൊടിഞ്ഞു..! ഉള്ളില്‍ ഒരു പിടച്ചില്‍ ബാക്കി വെച്ച് ആ രാത്രി ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍ അന്നെനിക്കു വല്ലാതെ തണുത്തിരുന്നു!

പിറ്റേന്നു കുളി കഴിഞ്ഞു റൂമില്‍ ഇരിക്കുമ്പോളാണു അമ്മയുടെ ഫോണ്‍ കോള്‍ വരുന്നത്.
"ഇന്നലെ ഉറങ്ങിയില്ലെ, അസുഖം കുറവില്ലെ, നിനക്കു വെഷമമൊന്നുമില്ലല്ലൊ?...,"പതിവു പോലെ ആശങ്കയോടു കൂടിയ ചോദ്യങ്ങള്‍ ..
"ഒരു കുഴപ്പവുമില്ലമ്മെ.." പറയുമ്പോള്‍ ഉള്ളില്‍ കനത്തു നിന്നിരുന്ന ആ മഞ്ഞ് ഉരുകാന്‍ തുടങ്ങിയോ?
"എന്നാല്‍ വൈകീട്ടു വിളീക്കാം . ബസ് വന്നു. ഭക്ഷണം കഴിക്ക് പോയീട്ട്." എന്നു പറഞ്ഞ് അമ്മ വെച്ചു.

ഇതാണു അമ്മ.എന്തുണ്ടായാലും അമ്മയ്ക്കു മനസ്സിലാവും .വല്ലാത്തൊരു കാന്തിക ശക്തിയാ ആ വാക്കിനു.മക്കളുടെ ഉള്ളു പിടഞ്ഞാല്‍ അമ്മ അതു അപ്പൊ അറിയും ..

"എടപ്പാള്‍ ഇറങ്ങേണ്ടവര്‍ ഇവിടെ ഇറങ്ങിക്കൊ..."
കണ്ടക്റ്റര്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു..

അവിടെ ഇറങ്ങി റോഡ് മുറിച്ചു കടന്നു മാറി കേറാനുള്ള ബസ്സു നോക്കി പോകുമ്പോള്‍ എന്റെ ഫോണില്‍ അമ്മയുടെ നമ്ബര്‍ കറങ്ങി.
""അമ്മേ ഞാന്‍ എടപ്പാള്‍ എത്തി ട്ടൊ, ഇപ്പൊ വരാം ...!"

ഒരു വൃ ദ്ധസദനം എന്നെ എന്തൊക്കെയോ മനസ്സിലാക്കിപ്പിച്ചു. പറഞ്ഞു തരാന്‍ വയ്യാത്ത ഏതൊക്കെയോ അറ്ത്ഥലങ്ങളിലേക്ക് എന്നെ കൊന്ടുപോയി.ഇതു പോലെ മക്കളെ സ്നേഹിച്ച അച്ഛനമ്മമാര്‍ അല്ലെ അവിടെയും .എന്റെ അമ്മ ,അച്ഛന്‍ ,-ഇല്ല എനിക്കു സങ്കല്പ്പിക്കാനാവില്ല.ആരാരുമില്ലാതെ അനാഥരാവാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ടവര്‍ അല്ല ഇവര്‍ .

ഈ ലോകത്തെ എല്ലാ അച്ഛനമ്മമാര്‍ക്കുംവേണ്ടി...

ഞാന്‍ കണ്ട സ്വപ്നം....!

ആരും കളിയാക്കില്ലെങ്കില്‍ ഞാനൊരു കാര്യം പറയാം...
അല്ല അങ്ങനെ പറ്യാന്‍ കാരണവുമുണ്ടേ...ഞാനിതു പറഞ്ഞവരുടെ reaction മൊത്തം അങ്ങനെ ആയിരുന്നു....പലരും എന്നെ തെറ്റിദ്ധരിക്കുക വരെ ചെയ്തു...
സംഭവം അത്ര വലുതൊന്നും അല്ല....ഒരു സ്വപ്നം ആണു ഹേതു...
എല്ലാവരും സ്വപ്നം കാണാറില്ലേ....
ഉണ്ട്...
എന്നാല്‍ ഞാനിന്നേ വരെ ഒരു സ്വപ്നത്തിലും ഒരു ചിത്രവും കണ്ടിട്ടില്ല...എന്നു വെച്ചാല്‍ ഒന്നിലും visuals ഇല്ല...
എന്നാല്‍ ഞാനെല്ലാം അറിയാറുണ്ട്...പക്ഷെ കാണാറില്ല ഒന്നും...അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോള്‍....
ഇപ്പൊ ഒന്നും അല്ല....,ഞങ്ങളുടെ +2 board exam ന്റെ തലേ ദിവസം...maths ഉം നോക്കി വട്ടായി കിടന്നുറങ്ങിയതാ...
ഞാന്‍ പറയട്ടെ...
ഞാന്‍ ശരിക്കും കണ്ടു....
രണ്ടു differential equations suicide ചെയ്യാന്‍ പോവുന്നു....
ഞാന്‍ ശരിക്കും ഞെട്ടി...പിന്നെ ഞാന്‍ കണക്കു കൂട്ടാന്‍ തുടങ്ങി,എങനെ solve ചെയ്താലാ ഇവരു suicide ചെയ്യാ എന്ന്...പക്ഷെ എങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്തു നോക്കീട്ടും അവരു cancel ആവുന്നില്ല...
ശരിക്കും മഞ്ഞയും ചുവപ്പും കറുപ്പ് background-ല്‍ ഉള്ള equations...
ഞാണ്‍ ശരിക്കും കണ്ടതാ...
ഞാനിതു എന്റെ ഒരു friend ന്റെ അടുത്തുപറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവളും ബാക്കി എല്ലാ ഫ്രണ്ട്സും കൂടി എന്നെ കളിയാക്കി...
ഞാനെന്റെ ജീവിതത്തില്‍ അദ്യം ‘കണ്ട’ സ്വപ്നമാ ഇത്...
ആരെങ്കിലും വിശ്വസിക്കോ....!

വീണ്ടും ഒരു തിരിഞ്ഞു നോട്ടം....

ഒരു ഒന്നൊന്നര വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം വീണ്ടും ഒരു ബ്ലോഗ്ഗിങ്ങ്...
എന്തൊക്കെയോ കാരണങ്ങള്‍ കൊണ്ടു നിന്നു പോയ ഒരു ശീലം...
കോളേജില്‍ ക്ലാസുകളുടെ ബഹളത്തില്‍,ലാബില്‍ experiments ചെയ്തു തീര്‍ക്കാനുള്ള തത്രപ്പടില്‍ ഒന്നും കയറി വരാത്ത ഒരു തോന്നല്‍ ഈ സെമെസ്റ്റെര്‍ എക്സാമിന്റെ തലേദിവസം ഉറക്കം കളഞ്ഞു വന്നിരിക്കുന്നതിന്റെ ലോജിക്കാ പിടികിട്ടാത്തത്...

എന്തു കൊണ്ടൊക്കെയോ വാക്കുകളും വിചാരിച്ച പോലെയങ്ങു വരുന്നില്ല...ഒരുപാടെന്തൊക്കെയോ പറയാന്‍ ഒരുങ്ങി വന്ന് ഒന്നും പറയാതെ തിരിച്ചു പോവ്വാ ഇപ്പൊ...
വീണ്ടും സിലബസ്സിന്റെ കനത്തിലേക്ക്...

എങ്കിലും ഞാനിനിയും വരും,ഈ വഴികളിലേക്ക്...
നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയി എന്നു കരുതിയ പലതും ഈ വഴികളില്‍ നിന്നെനിക്കു കിട്ടിയാലോ....

മരം പെയ്യുമ്പോള്‍...

പാതി ചാരിയ
ജാലക വാതിലിലൂടെ
പെയ്തു തീര്‍ന്ന്
പിണങ്ങി പോയ മഴ.

ഓര്‍ത്തുവെക്കാന്‍
കാത്തിരിപ്പിന്റെ നോവ്
മാത്രം കൂട്ടിനെത്തി.

കുളിരുള്ള കാറ്റ്
വീശുമ്പോള്‍
പണ്ടെങ്ങോ പിണങ്ങി
പോയ മഴയെ പോലെ
കാറ്റാടി മരം
മെല്ലെ പെയ്തൊഴിഞ്ഞു

പിന്നേയും...
വേദനകളെ മാത്രംതാലോലിച്
വെറുതെ ആ-
ഏകാന്തതയില്‍
അലിഞ്ഞു തീരുമ്പോള്‍...
മനസ്സിന്റെ
ഉള്‍നാളങ്ങളിലെവിടെയോ
കാത്തിരിപ്പിന്റെ
നേര്‍ത്ത വിങ്ങലായി
മഴ പിന്നെയും...

ഏതോ പഴയ
കാറ്റാടി മരത്തിന്റെ
ചില്ലകളിലൂടെ
പെയ്തൊഴിയുകയയിരുന്നു.

പറയാന്‍ മറന്നത്...

ഉത്തരമില്ലാത്ത
ചോദ്യങ്ങളുമായി
മഞ്ഞുതുള്ളിയില്‍തിളങ്ങുമാ
സൂര്യനെ നോക്കി
മുറ്റത്തെ
തിണ്ണമേലങ്ങിനെയിരിക്കവെ,
പതിയെ,
ഒഴുകിയെത്തിയ കാറ്റില്‍
എങ്ങോ,എവിടെയോ
കേട്ടുമറന്നവരികള്‍
പതിയെ ചികഞ്ഞെടുക്കവെ,
ആരും കാണാതെ,
ആരാരുമറിയാതെ,
അന്നു നീ
എന്തായിരുന്നു പറഞ്ഞത്?

ഇവിടേയും ഇങ്ങനെ...

പകലിന്റെ
ഇത്തിരിവെട്ടത്തില്‍
മഴവില്ലു വരച്ചവര്‍...
പോക്കുവെയിലിന്റെ
യാത്രാമൊഴിയില്‍
സംഗീതം നിറച്ചവര്‍...
രാത്രിയുടെ മൌനത്തില്‍
‍സുഗന്ധം പൊഴിച്ചവര്‍...
ഇന്നലെ വരെ
അവരങ്ങനെ ആയിരുന്നു...
ഇന്ന്,
പകലാവാന്‍
കൊതിക്കുന്ന രാത്രി...
കാഹളം മുഴക്കുന്ന
പോക്കുവെയില്‍...
എന്നിട്ടും,
തറവാട്ടിലെ
തെക്കെ അറയിലെ,
ഇത്തിരി വെട്ടത്തിലിരുന്ന്
ഒന്നുമറിയാതെ മുത്തശ്ശി
വീണ്ടും,വെറുതെ
പായാരമോതി.
ഇങ്ങനേയും
ഒരു കാലമോ,മുത്തശ്ശി?
കാഴ്ചക്കുമപ്പുറത്തെ
കാണാക്കനി തേടി-
ഇനിയും തീരാത്ത
നഷ്ടബോധത്തില്‍,
വെറുതെ വിഹരിക്കുമ്പോള്‍,
കണ്ണുനീരിന്റെ
നനവുമാത്രമവശേഷിക്കുന്ന
വെറുമൊരു
‘ഗെറ്റുഗെതര്‍’ മാത്രമാകുമോ,
ഈ ഓര്‍മകള്‍...

പുതുമ

താളുകള്‍ മറയുന്നു;
വേഗത്തില്‍!
ഓര്‍മകള്‍ മായുന്നു-
പതിയെ!
പിടയുന്നു കുരിശില്‍
ഇനിയും പ്രവാചകര്‍...

ചൊല്ലുന്നു ദ്രുതഗതിയില്‍
ഏറെയും ചൊല്ലുകള്‍...
ആരുമേ കേള്‍ക്കുന്നി-
ല്ലെന്നാരോ ഒരാള്‍
ഉച്ചത്തില്‍
ആ തിരക്കില്‍ നിന്നും
വിളിച്ചു കൂവി.
അതും-പക്ഷേ-
ആരും കേട്ടില്ല.

പുതുമയുടെ നിറവുകളില്‍
പുതുമയറിയാത്തവര്‍
പുതുവസന്തമായ്
പെയ്തൊഴിയുന്നുവോ?

മിണ്ടാതെ,പറയാതെ
പുതുമണ്‍ മണമോടെ
പുതുമതന്‍ നിറവിലേക്കൊരു
പുതുനാമ്പുകൂടി.

എന്തിന്?

എന്നും മത്സരമാണ്‍...
എവിടേയും കമ്പാറിസനുകളും...
ഒരുപാട് നുണകളും,
അതിലുപരി ‘ബഡായികളും’
സഹിക്കാന്‍് വയ്യ.
ഒരുതരം
കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളും.
എന്നും തോറ്റുകൊടുക്കണം,
എവിടേയും.
മതിയായി തുടങ്ങി,
ഇനിയും
എത്ര ദൂരം...
അറിയാത്ത വഴികളിലൂടെ
ഈ യാത്ര.
ഒന്നുമറിയാതെ,
ആരോടും മിണ്ടാതെ,
മെല്ലെ ഞാനൊന്നു
കരഞ്ഞോട്ടെ?

ഓ...യൂഫ്രട്ടീസ്

യൂ‍ഫ്രട്ടീസ് ഒഴുകുകയാണ്‍
സാന്ദ്ര മൌനമായ്
നിന്‍ മൌനത്തില്‍
ജ്വലിക്കും രോഷമോ?
യൂഫ്രട്ടീസ് ,നിന്റെ
തെളിനീരിനെന്തേ
ചോരയുടെ നിറം?
ഇന്നു നിന്‌ മൌനത്തില്‍
പകതിളക്കുന്ന
ഓളങ്ങളുണ്ടോ?
ചുടുകണ്ണുനീരുണ്ടോ?
ഇന്നു നീ കലങ്ങുമ്പോള്‍
നിന്നുള്ളില്
നിസ്സഹായതന്‍
മൌനമാണോ?
ആയിരത്തൊന്നു രാവിന്‌
സ്വരമാധുരി നഷ്ടപ്പെട്ട്
ടാങ്കിന്റെ ,ബോംബിന്റെ
ഗര്‍ജ്ജ്നത്താല്‌ വിറപൂണ്ട്
നീ ഒഴുകുമ്പോള്‌ അങ്ങു-
ദൂരത്തു ഞാന്‍
കേഴുന്നു നിന്‌
ദുറ്വിധിയോര്‍ത്ത്
എങ്കിലും,
ഞാനാശിക്കുന്നു നിന്‌
സാന്ദ്ര മൌനങ്ങളില്‌
സംഗീത മൊഴുകിടാന്
ശാന്തി നിറഞ്ഞിടാന് !

ഗുണപാഠം

ഉമ്മറ വാതിലില്‍
ആരെയോ കാത്ത്
വിജനമാം വീഥിയില്‍
മിഴികള്‍ പാകി
തനിച്ചിരിക്കവെ
മന്ദമാരുതന്റെ
കൂട്ടുകാരിയായി
ഒരു തുമ്പി പാറി വന്നു.
മെല്ലെ മെല്ലെഅതു പാടി:
"കാത്തിരിക്കലോ നിഷ്ഫലം
പ്രിയസഖി,
കാത്തിരിക്കാതിരിക്കലോ
നിഷ്ഫലം ,
നിരാശപ്പെടാതിരിക്കനൊരു വഴി
ഒന്നും കൊതിക്കാതിരിക്കുക;
എങ്കിലും കൊതിക്കുക"
ഒരു തുമ്പിതന്‍ കളിവാക്കെന്നു
നിനച്ചു ഞാന്‍
ചിരിച്ചുതള്ളിയവ
ഏറെ നേരം കാത്തുകാത്തിരുന്ന്
എന്‍ മിഴികള്‍ കടഞ്ഞുവെങ്കിലും
തുമ്പിതന്‍ കളിവാക്ക്
പാഴ്വാക്കല്ലെന്നു ഞാന്‍
വേദനയോടെ ഓര്ത്തുപോയി

പേടി

പേടിയാണ്‍.
വല്ലാത്ത പേടി.
കട്ട പിടിച്ച ഇരുട്ടിനെ,
നോവിപ്പിക്കുന്ന മൌനത്തെ,
കണ്ണില്ക്കുത്തിക്കയറുന്ന
വെളിച്ചത്തെ,
ആറ്റിക്കുറുക്കിയ
വാക്കുകളെ.
അങ്ങനെയങ്ങനെയെല്ലാം.
എന്തിനാ പേടിക്കുന്നത്?
എല്ലാവരും ചോദിച്ചു.
രാത്രിയില്‍ ,
ഒരിരുട്ടിലാണ്‍
കണ്ണുകാണാതായത്.
ഒരു വെളുത്ത
പകലിന്റെ,
മൌനത്തിലാണ്‍
ശബ്ദ്മിടറിയത്.
അങ്ങനെ,
ഒരിക്കല്‍,
ആരോടോ,എന്തോ,
പായാരം
പറയുമ്പോള്‍,
സ്വരങ്ങള്‍
തങ്ങള്‍ തീര്‍ത്ത,
സ്വരമണ്ഡപത്തിന്റെ
ഇരുട്ടില്‍ പോയൊളിച്ചു.
അന്നുമുതല്‍,
പേടിയാണ്‍.
വല്ലാത്ത പേടി.

ഒരോറ്മ

ഈ ശിതീകരിക്കാത്ത മുറിയിലും ,ഇന്ന് തണുപ്പ് കയറി വരുന്നുന്ട്.
പുറത്ത് നേരിയ ചാറ്റല്‍ മഴയുന്ട്.
ഇന്നിവിടെ കൂട്ടുകാരിയുടെ കമന്ടും കേട്ടിരിക്കുമ്പോള്,പഴയ കാല സ്മരണയിലേക്ക് മെല്ലെയൊന്നു ചെന്നിറങ്ങി...
ഒരിക്കല്,നാലാം ക്ലാസ്സിലോ മറ്റോ ആവുമ്പൊളുന്ടായ രസകരമായ,
എന്നാല്‍ അന്നെന്നെ ഏറെ പേടിപ്പിച്ച,ഒരു ചെറിയ സം ഭവം .
പ്രശാന്ത സുന്ദരമായ ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ ഒരു പാട വഴിയിലൂടെ തനിച്ച് നടക്കുകയ്യ്യിരുന്നു...
കൂട്ടുകാരാരും അന്നില്ലാത്തതിന്ടെ ഒരു ചെറിയ പരിഭ്രമം എന്ടെ മനസ്സിലുന്ടയിരുന്നു...
അപ്പോഴാതാ ഞങ്ങളുടെ കയ്യാലയുടെ ഒരരികിലായി ഒരു അന്ചെട്ടു നായ്ക്കള്‍ വരിവരിയായി നില്ക്കുന്നു!!!
അവയുടെയിടയില്‍ അടുത്ത വീട്ടിലെ 'ജിമ്മി 'യും ഉന്ടായിരുന്നു...
ഞാനവയെ ഓടിക്കാനായി കുടയോങി...
പക്ഷേ അതുകൊന്ടൊന്നും ഒരു കാര്യവും ഉന്ടായില്ല!!
അതിലൊരെണ്ണം എന്റെയടുത്തേക്ക് ഓടി വന്നു...
ഞാന്‍ ഓടി...അലറി വിളിച്ചോടി...
എന്ടെ പിന്നാലെ ഈ എട്ടു നായ്ക്കളും ..
ഒരു വിധം ഞാനോടി ഒരു വീട്ടിലെത്തി...
ആ വീട്ടിന്റെ ഗേറ്റിന്ടെയവിടെനിന്നും തിരിഞു നോക്കുമ്പൊള്‍ ഒരു എട്ടു നായ്ക്കള്‍ പാടത്തു നില്ക്കുന്നു,മതിലിനരികില്‍ കുറെയാളുകളും ....

ഇപ്പൊ വല്ലപ്പോഴും അവിടെ പോകുമ്പൊള്‍ ഓര്‍ ത്തു ചിരിക്കാന്‍ ഒരു മധുരിക്കുന്ന ഓറ്മ കൂടി....

ഒരു ഡയറി കുറിപ്പ്

ഇന്നലെ രാത്രി...
കണ്ണുകളില്‍ ഇരുട്ട് മൂടി തുടങ്ങി...
ഉറക്കം വരികയാണെന്നു കരുതി കണ്ണടച്ചിരുന്നു...
പുറത്താരൊക്കെയോ ഉറക്കെ തറ്ക്കിക്കുന്നു.
മെല്ലെ കണ്ണു തുറന്നു...
ഇല്ല,ഒന്നും കാണുന്നില്ല!
ഇരുട്ട് .കട്ട പിടിച്ച ഇരുട്ട്.
പെട്ടന്നുള്ള ഞെട്ടലില്‍ അലറിവിളിച്ചു.
ആരും കേട്ടില്ല.
കണ്ണിലെ പോയ മെഴുകുതിരി നാളം അന്വേഷിച്ച്ഒരുപാടലഞ്ഞു.
ഒടുവില്,ഇരുന്ട മുറിയുടെ കനത്ത ഇരുട്ടില്‍ തല കുനിച്ചിരുന്നു.
കരഞ്ഞു?
അപ്പോഴും പുറത്താരൊക്കെയോ തറ്ക്കിക്കുകയായിരുന്നു

ശാസ്ത്രം

ഏതോ ഒരു രാത്രിയില്‍
നിലാവും നോക്കി
വെറുതെ കിടക്കുമ്പോള്‍
ഒരു കൊച്ചു നക്ഷത്രം
കണ്ണു ചിമ്മി.
കണ്ണു ചിമ്മി തുറന്നപ്പോള്‍
നേരം പുലറ്ന്നു.
സൂര്യന്‍ ഉദിച്ചു.
പിന്നെയും നിലാവുള്ള
രാത്രികള്‍ ഒരുപാട്...
അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം,
ഒരു വാറ്ത്ത:
സൂര്യന്‍ തമോഗറ്ത്തമായി.
നാളെ ഭൂമിയെ വിഴുങ്ങും!!!
ഞെട്ടിയുണറ്ന്നു നോക്കുമ്പോള്‍
നേറ്ത്ത നിലാവെങ്ങും
പടറ്ന്നിരുന്നു.

പാഴ്കവിത

ഒരു കവിതയെഴുതണം ,
പക്ഷെ കഴിയുന്നില്ല.
മനസ്സിന്‍ ഇടനാഴിയിലൊരു
ശൂന്യത നിറഞ്ഞു.
ഒന്നുമെഴുതാനറിയാതെയുഴറുമ്പോള്‍
അതിനെക്കുറിച്ചൊരു
കവിതയെഴുതി ഞാന്‍ .
ഇതുമൊരു കവിത,
വെറും പാഴ്കവിത.

മതം

മൂന്നുപേര്‍ മുന്പിലിരുന്നു...
അവറ്ക്കു നേരെ ഞാനും .
ഒന്നാമത്തെയാള്‍ പറഞ്ഞു:
ഞാന്‍ ഒരു ഹിന്ദുവാണെന്ന്.
കാരണം ഞാനൊരു
കുങ്കുമക്കുറി അണിഞ്ഞിരുന്നു.


അടുത്തയാള്‍ പറഞ്ഞു:
ഞാനൊരു മുസ്ലിമാണെന്ന്.
കാരണം ഞാനൊരു
പച്ച വസ്ത്രം ധരിച്ചിരുന്നു.


മൂന്നാമത്തെയാള്‍ പറഞ്ഞു:
ഞാന്‍ സമാധന പ്രിയയാണെന്ന് .
കാരണം ഞാനൊരു
വെള്ള തൂവാലയെടുത്തിരുന്നു.


പക്ഷെ ,ഞാനുറക്കെ പറഞ്ഞു :
ഞാനൊരു മനുഷ്യനാണ്,
സ്വാതന്ത്ര്യബോധമുള്ള
ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യന്‍ .

ഭ്രാന്ത്

ചോദ്യങ്ങള്‍ ,
എവിടെയും ചോദ്യങ്ങള്‍ .
ആരാണ്,
എവിടെനിന്നാണ്
ഈ ചോദ്യങ്ങള്‍ ?
ഇതും ചോദ്യം .
ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്നു.
ഭ്രാന്തന്മാരുടെ ലോകം .
ഇങ്ങനെ ഉത്തരമില്ലാത്ത
ചോദ്യങ്ങളുമായി
വെറുതെയിരിക്കുമ്പോള്‍
'ആകാശ'ത്തിനു കീഴെ
'ഭൂമി'യുള്ളത്
മറന്നുപോയി!

സത്യം

സൂര്യന്‍
കിഴക്കുദിക്കും ,
പടിഞ്ഞാറസ്തമിയ്ക്കും
എന്ന പോലെ
ഈ തുടക്കവും
ഒരു സത്യം .

കൂട്ടുകാരിക്ക്

പ്രിയപ്പെട്ട ആനിക്ക്,
ആനീ...കുറേ കാലമയി നിനക്ക് എഴുതണം എന്നു കരുതുന്നു.
പക്ഷേ,എന്തൊ ഒന്നിനും കഴിയുന്നില്ല...
ഇന്ന്,എനിക്കെല്ലം ഓറ്മ്മ വരുന്നുണ്ട്...
ഒന്നിച്ചിരുന്നു കളിച്ച കളികള്‍...
പാടിയ പാട്ടുകള്‍...
എല്ലാം...
എന്നിട്ടും എനിക്കു കവിതയെഴുതാനറിയില്ല.
നീ തന്ന പുസ്തകങ്ങള്‍...
മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞ നേരമ്പോക്കുകള്‍...
എല്ലാം എന്റെ മനസ്സിലുണ്ട്...
പിന്നെ...
നമ്മുടെയാ പ്രിയ രഹസ്യവും!
പക്ഷെ ആനീ ,എനിക്കെന്നിട്ടുമെന്തേ കഥയെഴുതനറിയാത്തത്...
നിനക്കിപ്പോള്‍ ഉറപ്പായും ഉത്തരം മുട്ടിക്കാണും!ചില ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് ഉത്തരമില്ലല്ലൊ അല്ലെ?
നീ കൊഞ്ഞണം കാട്ടിയോ?
കാട്ടണം!